Isra Hikmat

Isra Hikmat

The effectiveness of recognizing the definition of verbal meaning in all its elements

Document Type : Research Paper

Authors
Hamidreza Aali 1
Abolhasan Ghaffari 2
1 fourth level student of Qom Hawzah . Qom. Iran.
2 . Associate Professor of the Department of Epistemology of the Institute of Islamic Culture and Thought. Qom. Iran.
10.22034/isra.2024.192002
Abstract
One of the certainties of the knowledge of Islamic logic and one of the most influential components in understanding rational arguments from the perspective of this knowledge is the effective function of verbal indications in certain arguments. Constructive definition of meaning can be a way to know its complete structure, and to define meaning, paying full attention to its elements will play the most important role in this direction, because the set of elements and elements of meaning are its main structure; But studies show that the majority of famous logicians and researchers in this field paid insufficient attention to this issue; Therefore, it is necessary to examine and criticize their definitions about this issue.
  The present article with a critical approach to these definitions, such as not paying attention to any of the elements of signification, not mentioning the statement of status, not distinguishing between the signifier and the signified, not mentioning the statement of attribution and limiting itself to the word science, etc., aims to explain the process and integrity. Arkan has provided implications in the definition. In the end, by providing a new definition by mentioning all the elements, the valuable position of implication in reasoning has been made appropriate.
Keywords
denotation
elements of denotation
definition of denotation
Ibn Sina
Qutbuddin Razi
Allameh Muzafar
Muslim logicians

Subjects

  1. القران الکریم، ششم، تهران، آوای قرآن.
  2. ابن سینا، حسین بن عبدالله، (1433ه ق). الشفاء، دوم، قم، مکتبة آیة الله المرعشی النجفی.
  3. ـــــــــــــــــــــــ ، (1364)، منطق المشرقیین، قم، مکتبة آیة الله المرعشی النجفی.
  4. ـــــــــــــــــــــــ ، (1383)، الاشارات و التنبیهات، اول، قم، النشر البلاغة.
  5. امیرخانی، مهناز، چیستی و اعتبار دلالت التزامی، پاییز و زمستان (1388)، مشکواة النور، شماره 42، ص.1-21.
  6. بختیاری، محمد، بررسی تطور تاریخی چیستی دلالت در میراث منطقی مسلمانان، بهار و تابستان(1397)، دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی معارف منطقی، سال پنجم ، شماره اول، ص.7-25.
  7. حلی، حسن بن یوسف، (1433ه ق)، الجوهر النضید، تصحیح: محسن بیدارفر، پنجم، قم، بیدار.
  8. خونجی، افضل الدین، (1389)، کشف الاسرار عن غوامض الافکار، تحقیق: خالد الرویهب، تهران، موسسه فلسفه و حکمت ایران.
  9. رازی، محمد بن محمد، (1433ه ق)، شرح المطالع، ج. 1، ص.103. اول، قم، ذوی القربی.
  10. ـــــــــــــــــــ ، (1432ه ق). تحریرالقواعد المنطقیة فی شرح الرسالة الشمسیة، تصحیح: محسن بیدارفر، پنجم، بیدار.
  11. رشیدزاده حسن، قراملکی احمد، مقایسه نظریه مهجوریت دلالت التزام منطق دانان با مسأله حجیت منطوق و مفهوم اصولیان، پاییز و زمستان(1393). فصلنامه فلسفه و کلام اسلامی، شماره دوم، ص.273-290.
  12. سبزواری، هادی، (1432ه ق)، شرح المنظومة فی المنطق و الحکمة، تحقیق: محسن بیدارفر، دوم، قم، بیدار.
  13. شهرزوری، محمد، (1380)، شرح حکمة الاشراق، تحقیق و تصحیح: حسین ضیایی تربتی، دوم، تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
  14. فارابی، ابونصر، (1408ه ق)، المنطقیات، قم، مکتبة آیة الله المرعشی النجفی.

15.ـــــــــــــ، (1404ه ق)، الالفاظ المستعملة فی المنطق، تهران، مکتبة الزهراء.

  1. مظفر، محمدرضا، (1400ه ق)، المنطق، سوم، بیروت، دارالتعارف.
  2. ـــــــــــــ ، (1431ه ق)، اصول الفقه، تحقیق: شیخ رحمة الله الرحمتی الاراکی، ششم، قم، موسسة النشر الاسلامی.
  3. یزدی، عبدالله بن شهاب الدین، (1430ه ق)، الحاشیة علی تهذیب المنطق، چهاردهم، قم، موسسه نشر اسلامی.