پژوهشگاه علوم وحیانی معارجفصلنامه حکمت اسرا2383-291610220190220A look at the rational arguments for the abstraction of the human soul from the perspective of Ayatollah Javadi Amoliادله عقلی تجرّد نفس از دیدگاه آیت الله جوادی آملی529112959FAعلیقدردان قراملکیدانش آموخته دکتری کلام دانشگاه معارف اسلامی قممحمدحسنقدردان قراملکیاستاد گروه کلام پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامیJournal Article20191207Self-disclosure is one of the most important issues in psychology, which has a great impact on other issues. Opposite is the view of the inexperience of the soul, which is believed by many scholars. Ayatollah Javadi Amoli, like other scholars and especially followers of transcendent wisdom, believes in the abstraction of the soul, incomplete the view of narrative scholars who defend the physicality of the soul, and uses various rational arguments for this claim. By studying and examining libraries in various works of Ayatollah Javadi Amoli, his views and evidences have been collected and explained by descriptive analysis of these evidences. These arguments are divided into two types: epistemological arguments with the types of "face-to-face science", "study of acquired knowledge by the soul", "perception of generalities" and "union of science, world and known" and non-epistemic with "passion for eternal life" and " The soul, the source of fixed things, can be analyzed. Narrative theologians find these arguments distorted and try to dispute them. The author reflects on these conflicts and responds to them. The evidence for the abstraction of the soul that is included in the works of the predecessors is more than this; But some of them suffer from problems. Ayatollah Javadi Amoli, relying on unfinished arguments, has relied on fully implied arguments. The author believes that in addition to the arguments cited by him, there are other arguments that can prove the abstraction of the soul that Ayatollah Javadi Amoli did not mention.تجرّد یا عدم تجرد نفس، مهمترین مسئله نفسشناسی است که تأثیر بسیاری بر دیگر مسائل این موضوع دارد. آیت‌الله جوادی آملی مانند دیگر حکما و بهویژه پیروان حکمت متعالیه به تجرّد نفس معتقد بوده و دیدگاه برخی دین‌پژوهان نقل‌گرا را که از جسمانیت نفس دفاع می‌کنند ناتمام دانسته و ادعای خویش را با ادله عقلی متعددی مستند می‌کند. در این تحقیق با روش کتابخانهای آثار متعدد استاد جوادی آملی رصد و ادله ایشان گردآوری شده است؛ سپس با تحلیل توصیفی این ادله تبیین و به دو قسم کلی تقسیم شده‌اند: ادله معرفتی با اقسام «علم حضوری به خود»، «تحصیل علم حصولی توسط نفس»، «ادراک کلّیات» و «اتحاد علم، عالم و معلوم» و ادله غیر معرفتی با اقسام «اشتیاق به زندگی جاوید» و «نفس، منشأ امور ثابت» قابل تحلیل است. متکلمان نقل‌گرا این ادله را مخدوش دانسته و سعی در مناقشه در آنها دارند. نگارنده با تأمل در این مناقشات، به پاسخ‌گویی آنان بر اساس مبانی استاد پرداخته است.<br /> در ادامه اشارهای به ادله متعدد و متکثر تجرّد نفس در آثار پیشینیان و برخی کاستیهای آنها و گذر و تمسک آیت‌الله جوادی آملی از ادله ناتمام، به ادله تامّ شده است. نویسنده معتقد است افزون بر ادله مورد استناد ایشان، ادله دیگری نیز توان اثبات تجرّد نفس را دارد که استاد به آنها اشاره ننموده‌اند.<br /> https://hikmat.isramags.ir/article_112959_a78a93b9136ef3a61a0c2e197b175ada.pdfپژوهشگاه علوم وحیانی معارجفصلنامه حکمت اسرا2383-291610220190220The ontological and epistemological analysis of self-purification must be based on the foundations of transcendent wisdomتحلیل وجودشناختی و معرفت‌شناختی بایستگی تزکیه نفس با تکیه بر مبانی حکمت متعالیه4066112962FAمحمدعلیوطن دوستاستادیار گروه فلسفه دانشگاه فردوسی مشهد0000-0002-7985-1654Journal Article20191123In this article, with the descriptive and analytical method and philosophical approach, the ontological and epistemological foundations of self-purification and its necessity have been extracted and analyzed based on the principles of transcendent wisdom. At the end of the paper, it is concluded that after the human being has fallen out of the supernatural world and its beginnings in the natural world, there has been a kind of existential dependence on the material and abstract world for man. This dependence causes man to become attached to the material world and beyond. If man's attachment is not in the path of moderation, extreme attention is drawn to the material world, and then man departs from pure nature, and extreme attachment to the natural world is found. Accordingly, the purification of the self is "the entry of man into moderation" and "the right conduct of his attachment to the world of nature and the supernatural." This study is an example of applying the philosophical foundations of transcendent wisdom in the field of ethics.در جستار حاضر تلاش شده است تا به شیوه توصیفی- تحلیلی با رویکرد عقلی و فلسفی، مبانی وجودشناختی و معرفت‌شناختی تزکیه نفس و ضرورت آن، براساس مبانی حکمت متعالیه صدرایی استخراج شده و مورد بازخوانی و تحلیل قرار گیرد. در پایان، این نتیجه به دست آمده است که پس از تنزل وجودی انسان از عالم ماوراء طبیعت و آغاز پیدایش او در عالم طبیعت، گونه‌ای وابستگی وجودی به عالم ماده و مجرد برای انسان پیدا میشود؛ این وابستگی وجودی، به دلیل اینکه زمینه‌ساز رفع نیازمندی‌های انسان میشود، نوعی دلبستگی به دو عالم ماده و ماوراء ماده را در او پدید می‌آورد. اگر دلبستگی انسان، در مسیر تعدیل و تربیت قرار نگیرد، سبب توجه بیش از اندازه او به عالم ماده و طبیعت شده و به دنبال آن از جنبه ماورائی خود فاصله می‌گیرد؛ این فاصله سبب ازمیان رفتن تعادل در دو جنبه وجودی و دلبستگی افراطی به عالم طبیعت میشود. بر این اساس، تزکیه نفس، همان «بیرون آمدن انسان از دو لبه افراط و تفریط» و «جهت‌دهی دلبستگی او به دو عالم طبیعت و ماوراء» است. این پژوهش را می‌توان نمونه‌ای از کاربردی نمودن مبانی فلسفی حکمت متعالیه در حوزه اخلاق دانست.<br />
<br />
<strong>کلیدواژه‌ها:</strong> وجودشناسی، معرفت شناسی، تزکیه نفس، حکمت متعالیه.https://hikmat.isramags.ir/article_112962_49f13fa2af36f9c6c90700d5db13f7a5.pdfپژوهشگاه علوم وحیانی معارجفصلنامه حکمت اسرا2383-291610220190220Ibn Sina's theory of attribute monotheism: conceptual unity or semantic unityنظریه ابن سینا درباره توحید صفاتی: وحدت مفهومی یا وحدت معنایی6786112974FAیارعلیکرد فیروزجاییمعاونت پژوهشی، دانشگاه باقر العلوم علیه السلام، قم، ایرانJournal Article20200622One of the types of monotheism is monotheism. According to the common view, monotheism refers to the attributes that all the attributes of God and His essence exist in a single existence, although they differ in terms of concepts. But Ibn Sina did not suffice with the unity of attributes and essence in external existence and considered them as one in terms of concept. This view requires the literal synonymy of the attributes and is rejected. The author believes that there is enough evidence in Ibn Sina's words that based on them, it can be said that the conceptual unity of essence and attributes does not necessarily mean their literal synonymy, Ibn Sina does not mean that the attributes that he carries on God They are common in their core, namely, entity and security, and this single unit of proof is the meaning of those attributes, and Ibn Sina refers to the conceptual unity of this semantic unity, not unity in the conceptual-mental approach. Given that in every adjective, in addition to the affirmative meaning of security and existence, there is a certain denial, a special addition or a special denial, and a special addition, it cannot be said that their words are synonymous, and thus the critiques of Ibn Sina's theory. There are no definite criticisms; Because Ibn Sina's theory is neither a literal synonym of attributes nor does it require it.یکی از اقسام توحید، توحید صفاتی است. بر اساس دیدگاه رایج منظور از توحید صفاتی آن است که همه صفات خدا و ذات او، گرچه به لحاظ مفاهیم باهم متغایرند لیکن به وجود واحدی موجودند؛ اما ابن‌سینا به وحدت صفات و ذات در وجود خارجی بسنده نکرده و آنها را به لحاظ مفهوم نیز یکی میداند. این دیدگاه ابن‌سینا مستلزم ترادف لفظی صفات شناخته شده و مورد نقد قرار گرفته است.<br /> نگارنده بر آن است که در سخنان ابن‌سینا شواهد کافی وجود دارد که وحدت مفهومی ذات و صفات بطوری که مستلزم ترادف لفظی آنها باشد، مراد او نیست، بلکه منظور این است که صفاتی که بر خدا حمل می‌شوند، در هسته اصلی خود، یعنی موجودیّت و إنّیّت مشترکند و این هستهی واحد ثبوتی، معنای آن صفات است. مراد ابن‌سینا از وحدت مفهومی همین وحدت معنایی است نه وحدت در تقرر مفهومی-ذهنی؛ زیرا اگر در هر صفتی افزون بر معنای ثبوتی إنّیّت و وجود، سلب خاص، اضافه خاص یا سلب و اضافه خاص باهم نهفته باشد، نمی‌توان گفت واژگان آنها مترادف‌اند؛ پس نقد‌هایی که بر نظریه ابن‌سینا مطرح شده، نقدهای متقنی نیستند زیرا نظریه ابن‌سینا نه ترادف لفظی صفات است و نه مستلزم آن. در نتیجه وحدت معنایی که ابن‌سینا از آن سخن می‌گوید در نهایت به همان وحدت ذات و صفات در وجود خارجی برمیگردد و دیدگاه متفاوتی نیست.<br /> <br /> https://hikmat.isramags.ir/article_112974_5399f4c6e6a70f3608a084ddb938511a.pdfپژوهشگاه علوم وحیانی معارجفصلنامه حکمت اسرا2383-291610220190220Investigating the distinction between Greek and Islamic ontologies;
In the philosophical context of Aristotle and Ibn Sinaبررسی تمایز هستی‌شناسی یونانی و اسلامی؛ در بسترِ فلسفۀ ارسطو و ابن‌سینا87110112963FAسعیدهامینیفلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان
(خوراسگان)،اصفهان، ایران.حامدناجی اصفهانیگروه فلسفه، دانشکده ادبیات، دانشگاه اصفهانJournal Article20200217Metaphysics or ontology is the most important stream of philosophy, or in other words, the whole stream of philosophy in history. Its two great representatives, Aristotle and Ibn Sina, each had a profound effect on the history of metaphysics. As the founder of metaphysics, Aristotle was able to master the whole course of Greek philosophy for the first time in history and to cover almost all subsequent metaphysical discussions. Therefore, the history of metaphysics must always be written about Aristotle from its beginning to its end. But Ibn Sina's philosophy, unlike Ibn Rushd's, is very different from Aristotle's. Thus, we can speak of two distinct ontologies that were studied in the history of metaphysics from the Middle Ages to Hegel, so that the work of Ibn Sina is more engraved on the history of metaphysics than Aristotle. The present study seeks to pave the way for a fundamental revision of the two philosophers' backgrounds in the re-reading of the history of philosophy, so that the different foundations of their philosophical views can be fully distinguished. The method in question is hermeneutic phenomenology, which seeks to find the foundation of thought in these two different metaphysical developments, although they develop on a single platform, which is metaphysics.متافیزیک یا هستی‌شناسی مهمترین جریان فلسفه یا به تعبیری کل جریان فلسفه در تاریخ است. ارسطو و ابن‌سینا، هر یک جداگانه تأثیر ژرفی بر تاریخ متافیزیک گذاشتهاند. ارسطو به عنوان مؤسس متافیزیک توانست با تسلط بر کل جریان فلسفۀ یونان برای نخستین بار اقدام به ایجاد نظام جامع فلسفی کندکه تقریباً تمام مباحث متافیزیکی بعد از خود را پوشش داده و تاریخ آن همواره باید ناظر به ارسطو نوشته شود. اما فلسفۀ ابن‌سینا برخلاف ابن‌رشد با فلسفۀ ارسطو فاصلۀ بسیار گرفت؛ بنابراین می‌توان از دو هستی‌شناسی متمایز سخن گفت که در تاریخ متافیزیک از قرون وسطا تا هگل به‌روشنی مطرح هستند، چه‌بسا اثر ابن‌سینا بیش از ارسطو بر تاریخ متافیزیک حک شده باشد! پژوهش حاضر به‌دنبال این است که به‌طور بنیادین و بر اساس نحوۀ جهان‌نگری این دو فیلسوف زمینۀ بازخوانی تاریخ فلسفه را هموار کند، به‌طوری که بنیاد متفاوت نظرات فلسفی آنها کاملاً متمایز و آشکار شود. روش مورد نظر پژوهش، پدیدارشناسی هرمنوتیک است که به دنبال پیدا کردن بنیاد متفاوت اندیشه در این دو تطور متافیزیکی است.<br /> <br /> https://hikmat.isramags.ir/article_112963_6d610b9ea58b9127567ceb0605a8cdf5.pdfپژوهشگاه علوم وحیانی معارجفصلنامه حکمت اسرا2383-291610220190220Case study of the fit of literary form and the theosophic meaning in the Fayyad Lahiji's Divanبررسی تناسب صورت ادبی و معنای حکمی-عرفانی در دیوان فیاض لاهیجی111136112958FAاکرمعقیلیدانشگاه خوارزمی، گروه زبان و ادبیات فارسیسید مرتضیمیرهاشمیاستاد (تمام) زبان و ادبیات فارسی دانشگاه خوارزمیJournal Article20190413Fayyad Lahidji, a philosopher and mystic of the Safavid era, is one of the poets who wrote poetry in Hindi poetry. These two intellectual and artistic springs, in conjunction with each other, have created a form of poetry that is unique in its own right. In the article, we will show that his poems are technically acceptable to the aesthetic criteria and are in terms of content according to the original verbal, moral and mystical views of Islam. A review of these two companion streams will show how it affects each other and has shaped the form and content of his poems. In order to illustrate this interplay, in this article we compare the aspects of the poetic and extrinsic music of his poems with the content of his ghazals and his anecdotes.فیاض لاهیجی فیلسوف و عارف عصر صفوی، از شاعرانی است که در سبک هندی اشعار فروانی سروده است. این دو آبشخور فکری و هنری، در تلاقی با یکدیگر گونه‌ای از شعر را پدید آورده‌اند که از جهتی منحصربهفرد است. در مقاله نشان خواهیم داد که اشعار او هم از نظر فنی درحد قابل قبولی از معیارهای زیبایی‌شناختی قرار دارند و هم از نظر محتوایی مطابق دیدگاههای اصیل کلامی، فلسفی و عرفانی شیعه هستند. بررسی این دو جریان هم‌نشین تاثیر فن شعر و فلسفه را در یکدیگر نشان داده و آنچه باعث شکل‌گیری فرم و محتوای خاص در اشعار ایشان شده را نمایان می‌کند. برای این منظور، این تحقیق جنبه‌هایی از موسیقی درونی و بیرونی اشعار او را با محتوای غزلها و قصیده‌ها که مبتنی بر دیدگاههای ویژه معرفتی وی هستند مقایسه کرده است. <br /> <br /> https://hikmat.isramags.ir/article_112958_4ce2cfe937a79b33d7e9b7d2e383c37e.pdfپژوهشگاه علوم وحیانی معارجفصلنامه حکمت اسرا2383-291610220190220Dilthey's Influence on Early Heidegger's Understanding of Life and its Historicalityتأثیر اندیشهی دیلتای بر فهم هایدگر متقدم از حیات و تاریخمندی آن137163112968FAمیناقاجارگرپژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیعلی اصغرمصلحاستاد/ دانشگاه علامه طباطباییرضادهقانیهیئت علمی/ پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیJournal Article20190724In various occasions, Heidegger acknowledges the extensive and profound effects of Dilthey on his thought, so that some of Heidegger's scholars believe Dilthey has a greater role than Husserl in the formation of Heidegger's ideas. For instance, in Being and Time, he frequently mentions that his views on life and history are greatly affected by Dilthey's views in these areas. Furthermore, the publication of Heidegger's 1919-1923 lectures has revealed this influence and thematic links between their ideas more than ever. Our aim in this paper is to better understand the relation of Heidegger and Dilthey, especially regarding the subject of analyzing life and historicality and the implications of this influence on early Heidegger.هایدگر به مناسبت‌های مختلف به تأثیر گسترده و عمیق دیلتای بر اندیشهی خود اذعان کرده است به طوری که برخی از شارحان هایدگر نقش دیلتای را در شکل‌گیری اندیشهی او حتی بیش از هوسرل دانسته‌اند. برای مثال، او در هستی و زمان بارها به این نکته اشاره می‌کند که نظراتش در باب حیات و تاریخ بسیار متأثر از آرای دیلتای در این زمینه‌اند. همچنین، انتشار درسگفتارهای 1919 تا 1923 هایدگر، عمق این تأثیر و پیوندهای موضوعی میان اندیشهی دیلتای و هایدگر متقدم را بیش از پیش آشکار کرده است. هدف ما در این مقاله فهم بهتر نسبت میان اندیشهی این دو فیلسوف، به خصوص در رابطه با موضوع تحلیل حیات و تاریخمندی و لوازم و پیامدهای این تأثیرگذاری بر اندیشهی هایدگر متقدم است.https://hikmat.isramags.ir/article_112968_9d042467e5e04112a96bcc5ddf3f4f18.pdf