پژوهشگاه علوم وحیانی معارج فصلنامه حکمت اسرا 2383-2916 9 2 2018 02 20 Analysis and Comparison of intellect and quotation relation from the Ibn Taymiyyah and Ayatollah Javadi Amoli Viewpoint تحلیل و مقایسة رابطة عقل و نقل از دیدگاه ابن‌تیمیه و آیت‌الله جوادی آملی 5 35 88981 FA ابوالفضل خراسانی هیئت علمی پژوهشگاه علوم وحیانی معارج حمید پارسانیا بنیاد علوم وحیانی اسراء Journal Article 2018 07 01 The correct analysis and explanation of intellect and quotation relation based on the principles and foundations of the Ibn tamiyah and Javadi Amoli thought, as representatives of the two intellectualism and text adherence movements in the field of religious knowledge, have significant Results. Ibn Taymiyyah by rigidity on texts Appearances Even in the belief principles, beleives that the reason for the difference between philosophers and theologians, is the lack of inherent authority and independence of intellect. Therefore, he say the preceding of reasonable on fixed is baseless, and the only way of true faith is to believe decisively in the Prophet. He offer a Definition for intellect, according which intellect is accident and reduces it to the limit of instinct and common Sense; by confuse of quotation with Islamic Law, Ibn Taymiyyah absolutely defending the precede of quotation on intellect;and by acceptance of intellect multiplicity and Epistemic Relativity, he tries to solve the conflict of intellect and quotation , and beleives the revocation of a kind of intellect does not means the revocation of the whole intellect. But Javadi Amoli By leveling up rational and traditional knowledges, believes Each of the intellect and quotation is confirm one another, and by the separation of revelation from the quotation, he introduces quotative understanding such as Rational understanding, which is vulnerable, Unprotected from the fault and right and Conflict, And defends interpretation as a solution to the conflict of reason and quotation; Javadi considers the preceding of rational reason on Unexplained verbal reason, to be necessary. He believes the product of empirical intellect, semi-abstractintellect, abstract intellect, and pure intellect is Valid , if it is a type of dogmatization, certainty, or led to rational assurance, And while differentiate between intellect and the conduct of the wise ( bin’ al-‘uqala’), he consider the Rational argument a kind of knowledge that its reliability and validity is inherent, not fake. According to him, it is necessary to discuss the intellect, quotation and the related topics in the epistemological domain of religion, in the principles knowledge. تحلیل و تبیین صحیح رابطۀ عقل و نقل بر اساس اصول و مبانی فکری ابن‌تیمیه و جوادی آملی به عنوان نمایندگان دو جریان نص‌گرا و عقل‌گرا در عرصۀ معرفت دینی، نتایج قابل‌توجهی به دنبال دارد. ابن‌تیمیه با جمود بر ظواهر نصوص حتی در اصول اعتقادی، دلیل اختلاف فلاسفه و متکلمان را عدم مرجعیت ذاتی و استقلالی عقل می‌داند؛ لذا تقدیم معقول بر منصوص را بی‌اساس می‌خواند و تنها راه ایمان واقعی را ایمان جازم به پیامبر6 برمی‌شمارد. وی با تعریفی که از عقل ارائه می‌دهد، عقل را عرض می‌خواند و آن را تا سرحدّ غریزه و عقل عرفی تقلیل می‌‌دهد؛ با خلط نقل و شرع، از تقدیم نقل بر عقل به طور مطلق دفاع می‌کند؛ با پذیرش تعدّد عقل و تن دادن به نسبیت معرفتی، در صدد حل تعارض عقل و نقل برمی‌آید و ابطال یک نوع از انواع عقل را ابطال کل عقل نمی‌داند. اما جوادی آملی، با هم‌سطح خواندن علوم عقلی و نقلی، هر یک از عقل و نقل را مؤید دیگری می‌داند و با تفکیک وحی از نقل، فهم نقلی را همچون فهم عقلی، آسیب‌پذیر و غیرمصون از خطا و صواب و تعارض معرفی می‌کند و از تأویل به عنوان راه‌حل تعارض عقل و نقل، دفاع کرده و تقدیم دلیل عقلی بر دلیل لفظی غیرصریح را ضروری دانسته است. وی محصول عقل تجربی، نیمه‌تجربی، تجریدی و عقل ناب را، اگر از سنخ قطع و یقین یا مفید اطمینان عقلایی باشد، حجت می‌داند و ضمن متفاوت دانستن عقل با بنای عقلا، برهان عقلی را از سنخ علم برمی‌شمارد که اعتبار و حجیتش ذاتی است، نه جعلی. به باور او در علم اصول باید از عقل و نقل و مباحث مربوط به آن در حوزۀ معرفت‌شناختی دین بحث شود.

https://hikmat.isramags.ir/article_88981_4e33d84f25fccc4b6aef0a85def5587e.pdf

پژوهشگاه علوم وحیانی معارج فصلنامه حکمت اسرا 2383-2916 9 2 2018 02 20 An Income to the Philosophical School of Master Javadi Amoli درآمدی بر مدرسه فلسفی استاد جوادی آملی 37 62 88983 FA میثم واثقی دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام Journal Article 2018 01 13 The philosophical school of Professor Javadi Amoli follows Qom's sect and this sect define under Sadrai wisdom system. The present study try to present a phenomenological description of Ayatollah Javadi Amoli philosophical school. Such a description takes place from the examination of the various Manifestations of a thought to reveal the fundamental principle that has led to the fulfillment of the Manifestations. The present study is carried out by examining two philosophical Issues as a manifeste of Master Javadi Amoli's ideas. The first issue is the knowledge and will relation. The image of the knowledge and will relation in his thought is distinct from the image in Allameh Tabatabai's thought. While Allameh Tabatabai considers the knowledge of Must as intutive knowledge and the practical intellect as the source of it, for Ayatollah Javadi Amoli the knowledge of must is Propositional Knowledge which is below practical wisdom, and its exporter is theoretical intellect. The second witness is the references made by Master Javadi Amoli following the philosophy definition at the beginning of Asfar. In the thought of Master Javadi Amoli, philosophy is defined as definitive ontology; an Ontology, which includes conceptual recognition and argumental assertion of objects existence. What is being achieve by this description is that the monopoly of perception ability to theoretical intellect and the way in which practical intellect base on the theoretical intellect, is the foundation upon which his philosophical school is based. In this school, theoretical intellect and its levels, namely, empirical intellect, semi-abstract intellect, abstract intellect and pure intellect, have particular importance. مدرسۀ فلسفی استاد جوادی آملی ذیل مکتب قم و مکتب قم ذیل نظام حکمت صدرایی تعریف می‌شود. پژوهش حاضر در پی توصیفی پدیدارشناختی از مدرسۀ فلسفی آیت‌الله جوادی آملی است. چنین توصیفی از قِبل بررسی ظهورات متعدد یک اندیشه صورت می‌پذیرد تا بنیادی را که موجب تحقق ظهورات شده، هویدا سازد. پژوهش حاضر از رهگذر بررسی دو مسألۀ فلسفی چونان ظهوری از ظهورات اندیشۀ استاد جوادی آملی صورت می‌پذیرد. اولین مسأله، رابطۀ علم و اراده است. تصویر ارائه‌شده از رابطۀ علم و اراده در اندیشۀ ایشان، از تصویر مذکور در اندیشۀ علامه طباطبایی متمایز است. درحالی‌که علامه طباطبایی علمِ‌به‌باید را علم حضوری و منشأ آن را عقل عملی می‌دانند، آیت‌الله جوادی آملی علمِ‌به‌باید را علم حصولی می‌داند که ذیل حکمت عملی قرار دارد و صادرکنندۀ آن عقل نظری است. دومین شاهد، اشاراتی است که استاد جوادی آملی ذیل تعریف فلسفه در ابتدای اسفار مطرح می‌کنند. در اندیشۀ استاد جوادی آملی فلسفه به هستی‌شناسی قطعی تعریف می‌شود؛ هستی‌شناسی‌ای که مشتمل بر شناخت مفهومی و تصدیق برهانی بر وجود اشیاء است. آنچه از قِبل این توصیف حاصل می‌شود، آن است که انحصار توانایی ادراک به ساحت عقل نظری و نحوۀ ابتناء عقل عملی بر عقل نظری، بنیادی است که مدرسۀ فلسفی ایشان بر آن استوار شده است. در این مدرسه، عقل نظری و مراتب آن یعنی عقل تجربی، عقل نیمه‌تجریدی، عقل تجریدی و عقل ناب، اهمیت ویژه می‌یابد.

https://hikmat.isramags.ir/article_88983_dd6298e7c9a2c63b6ab43846ddd7ddbe.pdf

پژوهشگاه علوم وحیانی معارج فصلنامه حکمت اسرا 2383-2916 9 2 2018 02 20 Avicenna:estimation meanings and the problem of intentionality ابن‌سینا؛ معانی وهمی و مسألة روی‌آورندگی 63 92 88980 FA آصف احسانی دانشجوی دکتری فلسفه جامعه المصطفی العالمیه یارعلی کرد فیروزجایی دانشیار دانشگاه باقرالعلوم Journal Article 2018 12 29 In the midst of inner senses, Avicenna distinguishes estimation as the ruler and believes it understands the meanings. In this study, the functions and judgments of estimation are examined and shown that the estimative meanings in one hand, are essentially relative and interrelated, and on the other hand, these meanings are intentional. The main question of this study is the intentional direction of estimative meanings and by using the descriptive- analytic method attempts to investigate the intentional value of these meanings in accordance with the criteria and characteristics that the researchers have identified for the intentionality theory. By analyzing the meanings, it becomes clear that most of the features of the intentionality theory are provided through these meanings, and they play a role as a bridge between the mind and the ego. For Avicenna, knowledge is having an idea of something in the realm of the mind, and the intentional target areas are objects in the world. That is, between the mind and its belonging, there is a form of continuity, and the reception of meanings is carried out intentionally ابن‌سینا در میان حواس باطنی، وهم را به‌مثابۀ قوۀ حاکم تمایز می‌بخشد و باور دارد وهم معانی را ادراک می‌کند. در این پژوهش عملکرد‌ها و احکام وهم بررسی و نشان داده شده است که معانی وهمی ازسوی، اساساً نسبی‌اند و حیث ارتباط‌مندانه دارند و از دیگر سو، این معانی دارای وجه روی‌آوردی هستند. پرسش اصلی این تحقیق ناظر به همین وجه معطوف‌بودگی معانی وهمی است و تلاش کرده است با توجه به معیارها و مشخصه‌هایی که اهل تحقیق برای نظریۀ روی‌آورندگی مشخص کرده‌اند، و با استفاده از روش تحلیلی‌ـ‌توصیفی، روی‌آوردی بودن این معانی را بررسی کند. با تحلیل معانی وهمی، آشکار می‌شود که بیشتر ویژگی‌های نظریۀ روی‌آورندگی، از طریق این معانی تأمین می‌شوند و این‌ها به‌مثابۀ پل ارتباطی میان ذهن و عین، نقش ایفا می‌کنند و دارای حیث نشان‌دهندگی هستند. برای ابن‌سینا علم، داشتنِ تصوری از چیزی در قلمرو ذهن است و نقاط آماج قصدیِ فکر، اشیاءِ موجود در جهان هستند؛ یعنی میان ذهن و متعلق آن، گونه‌ای پیوستگی وجود دارد و دریافت معانی وهمی، به گونه‌ای روی‌آوردی انجام می‌پذیرد.

https://hikmat.isramags.ir/article_88980_c1b7fdb0d715c3030e88e4368c8f51ed.pdf

پژوهشگاه علوم وحیانی معارج فصلنامه حکمت اسرا 2383-2916 9 2 2018 02 20 Analysis of the disjunctive propositions of Khaje Nasiriddin Tusi's logic تحلیل قضایای منفصلة منطق خواجه نصیرالدین ‌طوسی 93 112 88982 FA سیداحمد فقیه مدرس مرکز تخصصی فلسفه اسلامی اسراء قم Journal Article 2018 10 27 Undoubtedly, the exact understanding of the conditional disjunctives of old logic, has a profound effect on the proper analysis of the Islamic philosophy propositions and the inferences of the Avicenna,s logic. This paper, with a brief Analyse of All sorts of disjunctives from the standpoint of some seventeenth-century logicians, tries to elaborate and explain the intellectual system governing disjunctive propositions. This study, by showing the inefficiency of the" katibi logic" True and false conditions interpretation of disjunctive propositions, suggests that the strategy of " Eleventh intellect"(Aql Hadi Usher) is a precise, coherent, and comprehensive strategy. Hence, a new interpretation from Khajeh Nasir al-Din Tusi's text will be expressed about the conditions of the constructors propositions of disjunctives: An interpretation that is consistent not only with many of the Khajeh,s inferences, but also has the capacity to symbolize disjunctives in the field of new logic. In the following, we examine the Equaling consequences of mutually exclusive and Non-exclusive particular disjunctives, derived from the particular disjunctive definition of Muslim logicians. The intrepretation of "negative disjunctive to negation of disjunction" is one of the other findings of this article, and it became important becuase Lutfollah Nahwi in Correcting the formula of Rashir, introduces the negative disjunctive image as disjunction of negation. بی‌تردید فهم دقیق شرطیات منفصلۀ منطق‌ قدیم، تأثیر بسزایی در تحلیل درست گزاره‌های فلسفۀ اسلامی و استنتاج‌های منطق سینوی دارد. این مقاله با واکاوی اجمالی اقسام منفصلات از منظر برخی منطق‌دانان قرن هفتم، می‌کوشد نظام فکری حاکم بر قضایای منفصله را استخراج و تبیین کند. این تحقیق با نشان دادن ناکارآمدی تفسیر شرایط صدق و کذب قضایای منفصلۀ «منطق کاتبی»، به این نکته می‌رسد که راهبرد «عقل حادی‌عشر» راهبردی دقیق، منسجم و تام است. ازاین‌رو، دربارۀ شرایط قضایای سازندۀ منفصلات، تفسیری نو از متن خواجه نصیرالدین طوسی بیان خواهد شد؛ تفسیری که نه‌تنها با بسیاری از استنتاج‌های خواجه سازگار است، بلکه قابلیت نمادین‌سازی منفصلات را در حوزۀ منطق جدید نیز فراهم می‌آورد. در ادامه، به بررسی پیامدهای یکسان‌انگاری منفصلات جزئی مانعة‌الجمع و مانعة‌الخلو، برآمده از تعریف منفصلۀ جزئی منطق‌دانان مسلمان اشاره می‌کنیم. تفسیر «سالبۀ منفصله به سلب انفصال» از دیگر یافته‌های این مقاله است و از آن رو مهم می‌نماید که لطف‌الله نبوی در تصحیح فرمول رشر، تصویر سالبۀ منفصله را انفصال سلب معرفی می‌کند

https://hikmat.isramags.ir/article_88982_a54fb67809f65dbccdb1ce940316d16e.pdf

پژوهشگاه علوم وحیانی معارج فصلنامه حکمت اسرا 2383-2916 9 2 2018 02 20 Nature's place in Hegel's system (Is the truth, temporal?) جایگاه طبیعت در نظام هگل (آیا حقیقت، زمانمند است؟) 113 128 88984 FA محمد تقی چاوشی سردبیر نشریه حکمت اسرا Journal Article 2017 11 25 In the last section of "knowledge of logic", the absolute idea is spoken. In his history of philosophy, Shilling considers the absolute part of Hegel's scientific system to discuss God in the degree of inwardness. Moving from each category to another, although it is Becoming, at sametime is the fertilize of concepts and their leading to absolute idea. Hence, the transition from logic to nature is Reminder of the same Famous question that how God's step to the nature? The importance of nature place in Hegel's philosophy lies in this question. On the other hand, the important character of negativity, the only stimulant of the Hegelian system, appears more clearly in the process of passing through logic to nature. در واپسین بخش «دانش منطق»، از ایدۀ مطلق سخن می‌رود. شللینگ در تاریخ فلسفۀ خود، بخش مطلق نظام علمی هگل را، بحث از خدا در مرتبۀ درون‌ذات می‌داند. حرکت از هر مقوله به مقوله‌ای دیگر، گرچه صیرورت است، بارور شدن مفاهیم و منتهی شدن آن‌ها به ایدۀ مطلق نیز هست. ازاین‌رو، ورود از منطق به طبیعت، تداعی‌گر همان پرسش معروف است که چگونه خداوند به طبیعت پا می‌گذارد؟ اهمیت جایگاه طبیعت در فلسفۀ هگل، در همین پرسش نهفته است. از سوی دیگر، خصلت مهم سلبیت که یگانه محرک نظام هگلی است، در روند عبور از منطق به طبیعت، با وضوح بیشتری نمایان می‌شود.

https://hikmat.isramags.ir/article_88984_b3b7dfe55630f2698ea2ae11f99bdd1e.pdf

پژوهشگاه علوم وحیانی معارج فصلنامه حکمت اسرا 2383-2916 9 2 2018 02 20 Some Considerations Towards Philosophical Contents of otanabbi's Poetry with Reference to Amsal & Hekam of Dehkhoda ملاحظاتی در مضامین فلسفی شعر متنبی با ارجاع به امثال و حکم دهخدا 129 154 88985 FA علیرضا منوچهریان دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطبائی زهرا حامدی یکتا دانشجوی دانشگاه علامه طباطبائی حسین کلباسی اشتری استاد گروه فلسفه دانشگاه علامه طباطبائی Journal Article 2018 09 30 It may be possible that Abu al -Tayeb Almotanabbi, the poet of the 4th century AH , was considered as one of the most astonishing poets of all history, because he is also a lyrical Arabic poet and has some kind of folk songs in Persian literature. He is also one of the antecessors in Arabic poetry, and also influential in such great poets as Sa'di and Rumi, the literary and mystical models in all over the world. But what has caused him to overestimate is the lyrics of his philosophical verdict. The reflection of part of these poetry and wise words in the fourfold collection of the Amsal -va- Hekam of Dehkhoda, which is one of the most precious treasures of literature and knowledge forever, is the subject of this essay, which includes the references to the metamorphosis of poetry to ontology and anthropology. Subsequently, Motanabbi’s poetry is actually proposed as a pretext for in- depth studies of some of the sources and epistemic texts of the Orient, for he has been almost a twin of Dari Persian literature and has influenced many of the knowledgeable elders, and some of them said that Motanabbi It is the source of the verse of politeness and mysticism and has opened the way for the philosophical poetry of Abū al -a'lā Alma'rri ! Therefore, one of the results of this article is the necessity of translating and introducing the full text of the Supreme Court to the philosophers of Iran شاید بتوان ابوالطیب متنبّی، این شاعر کوفی نیمۀ نخست قرن چهارم هجری را از برجسته‌ترین شاعران تاریخ به شمار آورد؛ زیرا وی هم در ادب عربی سبک‌آفرین است و هم در ادب پارسی دارای آوازه‌ای پرطنین. او هم در شعر عربی، از پیشروان است و هم اثرگذار بر بزرگانی چون سعدی و مولوی، یعنی الگوهای ادب و عرفان در جهان. متنبّی شاعری است موسوعی و استاد در انواع گوناگون شعری. اما آنچه موجب اشتهار بیش از حدّ وی شده، اشعار حکمی‌ـ‌فلسفی اوست. انعکاس بخشی از این اشعار و اقوال حکیمانه در مجموعۀ چهارجلدی امثال و حکم دهخدا که از گران‌بهاترین گنجینه‌های ادب و معرفت به شمار می‌آید، موضوع این نوشتار است که دربردارندۀ اشاراتی در اشعار متنبّی به حیثیّات هستی‌شناسی و انسان‌شناسی است؛ اشاراتی مبتنی بر سرشت تاریک یا سلطه‌طلب آدمی که به برخی نگرش‌های بدبینانه در سنت فلسفی غرب شباهت دارد. شعر متنبّی در واقع، به عنوان پیش‌نیازی برای مطالعات عمیق در برخی از منابع و متون معرفتی مشرق‌زمین مطرح می‌شود؛ زیرا او به لحاظ قدمت، تقریباً همزاد ادب پارسی دری بوده و بر بسیاری از بزرگان اهل معرفت تأثیر گذارده است و طرفه اینکه برخی گفته‌اند این متنبّی بود که راه را برای شعر فلسفی ابوالعلاء معرّی و نگاه بدبینانۀ او به انسان و جهان گشود. البته فلسفۀ بدبینی در شعر متنبّی با دیدگاه رایج در سنت فلسفی غرب یا نیست‌انگاری متفاوت است. بدیهی است که بررسی تطبیقی اندیشۀ فلسفی در اشعار متنبّی، با برخی جریان‌های فکری در فلسفۀ معاصر غرب از یک‌سو و انعکاس این اشعار فلسفی در مجموعۀ امثال و حکم دهخدا دست‌مایه‌هایی قوی برای ادبیات تطبیقی است.

https://hikmat.isramags.ir/article_88985_d12ff6e4c3470008916a35920fd54db5.pdf